(1850 yılının Kuzey Kafkasya’sında bir Adığe köyü)

Hajbewuka ŞEYDA

Günler gri

Dağ duruşlumun atına binip gittiği günden beri

Güle güle denilemeyen bir gidişti bu

“Gitme” denilemeyen bir yolculuktu.

Savaş yaslanmıştı özgürlüğümüze

Pusulasız gözler sınırları yeniden çizmeyi kafalarına koymuşlar

Bizimse başımızı yastığımıza koyamayacağımız günler kapımızı çalmıştı

Üzerinde gri çerkeskası vardı

Kuşandı fişeklerini ve silahını

Omzunun üstündeki sarsılmaz gururuyla

Gözlerime baktı ve dedi ki:

“Bize ait olanı korumaya gidiyoruz

Bu yüzden Tanrı bizimle olacak...”

Kapının eşiğinde öylece çiçeksiz kaldım

Tüm köy, gidenleri kayıp bakışlarla uğurladık

Toprak damlı evimiz kalabalık ama derin bir sessizlik herkeste…

Bu gece esen rüzgâr

Gözlerimde büyüyen ağacın o, hayatı bilmeyen yapraklarını titretiyor

Eriyor mumların aydınlattığı gece kucağımda

Dışarıda zifiri karanlıkla beraber korkulu bir sessizlik var

Oysa birkaç gün önce gülüyordu insanlar

Gece bile aydınlıktı düğünümüzde

Şimdiyse nice korkular var söndürülmüş düşlerin dibinde…

Saçlarımı örüyorum açamadığım sandığıma bakarak

Gözlerimin erişemediği uzaklarda neler oluyor diye düşünüyorum

Eskimiş duygularımla yamalı bohçamdaki korkularımı sayıyorum tek tek

Bilmiyorum savaş kesecek mi dallarımızı

Dönecek mi evine insanlarımız

Bak yine kollarıma ayrılık yaslandı

Zulasındaki acıları düşürdü gözlerime kader

Korktuğum sadece ölüm olsaydı

“Bu kadar mı, dahası yok mu?” derdim

Ama acıları tartmak işe yaramıyor

İki gözümü de koydum gece nöbetlerine

Bir zarar gelmesin ne halkıma, ne de Kafkasya’mın bir tek taşına

Yerimiz yurdumuz bizde kalsın

Ve sen dön geriye

Açılsın sandığım mutlu günlere…